درباره

مدیان اهالی سرزمین« ماد» اند. کهن نژادی که زیستند و به اکنونِ ما پیوستند؛ نیاکان ایران و ترجمان فرهنگ و آئین ما. مدیان، موسیقی اش را نه فقط محدود به این مرز و بوم، که متعلق به این جهان می داند؛ چرا که برای مدیان مرزی نیست. همه جا وطن اوست و هر نغمه ای، آشنای گوش او. موسیقی یکی است، برای همه؛ دلها که یکی شد، نغمه ها رنگ آشنایی می گیرند. یکدل و یکصدا، طنین آواهای گمشده و گوشه گیر را به گوش همه می رساند با سفری که از ایران آغاز شده و به جای جای دنیا می رود. مقصد؛ همه جاست و مبدأ، مقصد قبلی. گویا همه جا خانه اوست. موسیقی بهانه است؛دلها نزدیک می شوند و مرزها کنار می روند. آهنگ عشق است که جریان دارد؛ ساز فقط ابزار گفتگو است. ساز، صدای ماست. مدیانی ها می نوازند و سفر می کنند...به رسم داستانسرایان دوره گرد...بیان می کنند آنچه را که در کلام نمی گنجد و ناگفته نیز نباید بماند...